نخلستان

         از تـــو که گـذشتم،

                      چــشم هایم که هیـچ!

                                                   آســمان بــارید ...

پ.ن1: "*" : شعری از پابلو نرودا
پ.ن2: عکس: دخترک زیبای صحرا .. روستای ناشلیل ، خوزستان . بهار 92

اگر تمام دنیا را نردبان کنی

دستت به سقف دلتنگی من

نمی رسد ...

دیری‌ست از خود، از خدا، از خلق دورم
با این‌ همه در عین بی‌تابی صبورم
هر سوی سرگردان و حیران در هوایت

بال‌هایش این روزها سنگین‌ست .. سنگینی می‌کند ..
یک‌جورِی سنگین، که گویی حسِ پرواز را جایی میان زمین و آسمان جا گذاشته‌ست ..
و نه.. گویی این تمامِ خودش‌ست که جا مانده‌ست ...
بال‌هایش این روزها، پناهِ سرمایِ غریبانه اش‌ست تنها، گویی ...

کسی نمی‌خواهد
باور کند که باغچه دارد می‌میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تُهی می‌شود
و حس باغچه انگار
چیزی مجرد است که در انزوای باغچه پوسیده‌ست
دلم برای باغچه می‌سوزد …
                                      "فروغ فرخزاد"

عکس: بابک دیناروند

جایی میان تن و جان .. اندیشه و رویا .. دیدن و ندیدن .. شنیدن و نشنیدن .. سکوت و فریاد ...
جایی میان عشق و ترس ..
شک و یقین .. بود و نبود ...
میان من و تو ...

جایی میان این همه، تو را نزدیک‌تر می شوم یا دورتر؟!!...

وسیعِ سرزمینِ تو را مرزهایی نامتناهی‌ست ...

مهربان خدایم .. سکوت مکن .. پنهان مباش .. بیا .. ببین .. بشنو .. باش ...

پ.ن: عنوان: عطار نیشابوری

در یک گوشه‌ای از دشتِ آن طرف جاده، یادم می آید، یک حالت خیلی قشنگی، برای فرار از گرما خودشان را جا داده بودند در تمام سایه‌ی یک درخت.
چوبان، و گوسفندانی که یک جورِ بانمکی گرد شده بودند زیر تمامِ سایه‌ی یک درخت.
یادم است دلم خواست بایستم، پیاده شوم و از منظره‌ی دوست داشتنیِ دلنشینِ چوپان و گوسفندان و آن درخت، عکس بگیرم .. ظهر تابستانی بود و هوا خیلی گرم .. نایستادم، نماندم، رد شده بودم دیگر ..
بعدن دیگر آن کادرِ قشنگ را، زیرِ سایه‌ی هیچ درختی، در دشت‌های آن سویِ هیچ جاده‌ای ندیدم ...

یک وقت‌هایی هست، که باید ماند، ایستاد و نرفت..
یک وقت‌هایی هست، که می‌شد ای کاش، ماند، ایستاد و نرفت..
یک وقت‌هایی هست، که "همیشه، رفتن، بهترین نیست"..

پ.ن1: از آن ماندن‌هایی که البته از نابی حضورت کم نشود، که از عظمت وجودت کم نشود ...
پ.ن2: "همیشه، رفتن، بهترین نیست .. همیشه، ماندن، آن حضور ناب نیست" ...

من او را به جای همه برمی‌گزینم
و او می‌داند که من راست می‌گویم
او همه را به جای من برمی‌گزیند
و من می‌دانم که همه دروغ می‌گویند
چه می‌ترسد از راستی و دوست داشته شدن!
چشمانم را اشک پر کرده است … 
                                                "مهدی اخوان ثالت"

"هدف چیست؟ .. مقصود چیست؟ .. خدا کیست؟ .. راز چیست؟ .. عشق کیست؟"*

چه اندازه زیبا نوشت ... اینگونه بود، آری ...

      "همه را .. من .. همه را .. در؛
                                                    زلالِ اشکِ چشم‌هایِ مهربانش دیدم؛
       همه را از عمقِ زیبایِ نگاهش خواندم؛
                                                   همه را از لطیفِ گرمایِ دست‌هایش فهمیدم"*؛

آری؛ همه را ... راز را ... عشق را ... و خدا را ....

چه اندازه زیبا نوشت"*" روزی ... او که دست‌هایش همه، شعرهای نگفته‌ام بود ...